انسان امروزی چنانچه بخواهد شهروند کمال یافته جامعه معاصرش شود به «سینما» نیازمند است و چون همه چیز در این معاصر بودن ، نه در تعارض با دیگری بلکه در گفتمان با دیگری معنا می یابد، به همان اندازه که مخاطب (شهروند) به سینما نیازمند است، سینما نیز به مخاطبش نیازمند می باشد . در واقع سینما چهارچوبی است که در آن گفتمان میان مخاطبش با خودش شکل می گیرد. اگر بپذیریم که طبق تقسیم بندی رایج هنرها، هفت هنر اصلی در تاریخ بشریت شکل گرفته و سینما ، هنر هفتم و آخرین آنها است ، پس با هنری مواجهیم که بیش از هر هنر دیگری زاده جهانی است که در معاصر بودنش معنا می یابد و بیش از

در پایان سلسله مطالبی با عنوان «تجربه سینما» و ادامه بررسی شش نظام نشانه شناسیک در سینمای گویا در نوشتارهای قبلی، در ادامه به طور اجمالی نظام نشانه های زبانشناسیک گفتاری ، نوشتاری ، آوایی غیر زبان شناسیک و موسیقایی مورد بررسی قرار می گیرد. نشانه های زبانشناسیک گفتاری ما در تجربه سینمایی همیشه با گفتار سر و کار داریم و شاید معدود فیلم هایی در تاریخ سینما وجود داشته باشند که عاری از هر نوع گفتار باشند. گفتار می تواند تک گویی یک کاراکتر، صحبت بین دو نفر و یا چند نفر و یا حتی همهمه بسیاری از آدمها باشد. اهمیت گفتار در سینما تا به آنجاست که نظریه پرداز بزر

«تبار شناسی اخلاق» مهمترین و تاثیر گذارترین کتابی بود که طی چند سال اخیر خواندم. «فردریک نیچه» اینبار بی واسطه از کنار من گذشت . همانطور که روزی «زرتشت» از کنارش گذشته بود. این کتاب دوپارگی میان والاتباری و دون پایگی انسانها را که سالها بود از پس خواندن آثار دیگرش هنوز برایم خواستگاه و تبارشان گنگ و نامفهوم شده بود را آشکارگی بخشید و اندیشه ام را سامان داد. این کتاب را باید دوباره و دوباره خواند و تک تک گزیده گوییهایش را خوانش کرد و به خاطر سپرد. روش تبارشناسی او در تاریخ اخلاق، ما را با رد هر «علت آغازین»ی برای پدیده های اطرافمان مواجه می کند. او از «

گاهی زندگی کردن در گونه ایی از زیستن ها با وجود ضرورت هایش غیر ممکن می نماید، ما به پیش یا فرارفتن از آنها باور کردیم. باوری که نه از خودآگاهیمان برخاسته بلکه گویی بیش از آن به جایگاهی که پیرامونمان در نهانی ترین شکل ممکن ساخته ، وابسته است. مبارزه مان جهت غالب ننمودن آن پیرامون تنها افق خودآگاهیمان را محو نمی کند. ما کماکان با نظاره کردن به امر عادی و روزمره دیگران به آن حفره عمیق میان پیش یا فرا رفتن می اندیشیم و هنگامی که تخیلمان آن حفره را تجسم می بخشد، زمانیست که در دورترین فاصله قرار داریم. در فاصله بی خطر.